Struinen met de pen

Het is zondagmorgen en de dauwslierten zweven over het natte gras heen. Door de dauw komt langzaam aan de poldersloot in zicht waar we deze ochtend op zoek gaan naar enkele polderschubs. Het water ligt er glad en levenloos bij. De vraag is of de polderschubs wel her en der aanwezig zijn. Na het rustig optuigen van de karperhengel wordt het water afgespeurd op leven. Helaas zonder enig zicht. Om de eerste actie aan te jagen, worden enkele kleine bruggen en zijslootjes voorzien van twee handjes met mais. Door de zachte bodem is vaak snel te zien of er vis aast, door de vele aasbellen die dan ophoog komen. Ook het slib wat opgewaaid wordt laat een grijze wolk in het water achter. Een ideaal beeld om een pennetjes op te gooien. Na een half uur zonder verder leven, begint de twijfel toe te slaan. Toch maar verder de polder in, of wachten op leven? Na een kwartier volgt het besluit om voorbij het stuwtje enkele andere zijslootjes en brug lichtjes aan te voeren. Dit blijkt een goede keuze. Bij het aangooien van de 2e plek blijkt er al leven op de net aangevoerde stek zichtbaar. Met enkele snelle passen kan ik de dobber onder de top laten zakken. De overige vislijn draai ik licht strak op de top om snel in contact te zijn met de vis. Na 10 seconden begint de dobber zachtjes te tikken en zakt de dobber na enkele seconden mooi schuin weg. Een echte karperaanbeet. Na het aanslaan vliegt er een dobber en lege haak door de lucht. De karper is om een of andere reden toch losgekomen. Snel opnieuw proberen. Nu duurt het zeker 30 seconden voordat exact hetzelfde tafereel zich afspeelt, maar nu met succes. Na een korte dril komt een kleine giebel naar boven. Niet de vis die ik verwacht had. Waarschjinlijk ook de verklaring dat de eerdere aanbeet in niets uitloop. Met een haakaamt 2 is dit best grof voor deze kleine giebel. De rest van de ochtend blijft het gelukkig doorlopen met regelmatig aanbeten van kleine karpers en giebel. Zo zie je maar, dat de sloten aan de overkant soms net wat groener zijn.